Na samym początku filmu krótko przedstawiona jest historia Jedynego Pierścienia, który wiele lat później znajduje Bilbo, wuj Froda. Frodo otrzymuje pierścień w spadku i podejmuje się na prośbę czarodzieja Gandalfa zniszczyć ten pierścień w wielkim wulkanie znajdującym się w krainie pana pierścienia. Po wielu przygodach jakie napotkały Froda dociera on do miasta elfów – Rovendell. Po dłuższym wypoczynku zostaje zwołana narada, na której decydują się na wysłanie małej drużyny aby zniszczyć pierścień. Przebywając góry Mgliste ginie Gandalf; przewodnikiem zostaje Aragorn, potomek starodawnych królów Numenoru. Pod jego przewodnictwem docierają do Lothlorien, wielkiego miasta elfów leśnych. Drużyna znów może zyskać chwilę odpoczynku. Przed wyruszeniem z Lothlorien od władców tej krainy członkowie drużyny dostaję dary aby pomogły im w tej niebezpiecznej wyprawie. W trakcie dalszej podróży pierścień wywiera zły wpływ na Boromira, jednego z ludzi a zarazem członka Drużyny. Na wzgórzy zwanym Amon Hen dochodzi do starcia pomiędzy Boromirem o Frodem o pierścień. Fordowi udaje się uciec i wraz z współplemieńcem Samem wyruszają w dalszą drogę. W tym czasie reszta drużyny toczy bój z Urukami. Ginie Boromir, dwaj pozostali współplemieńcy Froda zostają uprowadzeni przez Uruki. Pozostali czyli Aragorn, Legolas i Gimli ruszają pomóc dwóch porwanym hobbitom. Film ten różni się dość od ksiązki. Na początku ukazane jest nam jak Frodo i Sam, którzy wędrują dalej zgodnie z celem wyprawy spotykają tajemniczego Golluma, który zostaje ich przewodnikiem. Porwani hobbiści szukani są przez Aragorna, Legolasa i Gimlego. Dzięki wojownikom Rohanu udaje im się uciec to tajemniczego lasu Fangorn, gdzie spotykają odrodzonego Gandalfa. Stał się potężniejszy. Po dotarciu śladem hobbitów nad las trójki towarszysy hobbitów im też ujawnia się Gandalf. Informuje ich, że hobbici są pod opieką Enta. Wyruszają z Gandalfem na dwór króla Rohanu aby uzdrowić go i przygotować Rohan do wojny z Isengardem. Dochodzi do bitwy pod Helmowym Jarem, wielka fortecą Rohanu. Udaje im się zwyciężyć. W tym czasie Frodo i Sam docierają do pięknej krainy Ithilien, gdzie pojmani zostają prze Gondorskich Strażników pod dowództwem Faramira, który jest bratem Boromira. Mądrze czyniąc Faramir pozwala im dalej wędrować. Tu kończy się druga część filmowej trylogii. Kontynuacja nosi nazwę Powrót Króla. Film został nagrodzony 11 oscarami. Opowiada o ostatecznej walce Wolnych Ludów Śródziemia z wojskami pana Pierścienia. Po zwycięskiej Bitwie o Helmowy Jar Gandalf, Legolas, Aragorn, Gimli, Theoden i Eomer udają się do Isengardu na rozmowę z Sarumanem. Potem udają się do stolicy Rohanu Edoras czekając na ruchy nieprzyjaciela. Pierwszej nocy Pippin spogląda w palantir i dostrzega w nim fragment planu Saurona. Jest nim atak na Minas Tirith, stolicę Gondoru i ludzi. Gandalf wraz z Pippinem wyruszają najszybciej jak się da do Minas Tirith przygotować miasto do wojny, Aragorn, Legolas i Gimli wyruszają na Ścieżkę Umarłcyh aby wraz z Aragornem wezwać armię Umarłych, która pomogłaby w walce z wojskami Saurona. W tym czasie Theoden i Eomer wiodą Rohirrimów do Minas Tirith. Dochodzi do wielkiej bitwy, którą wygrywają Wolne Ludy Śródziemia. W tym samym czasie Frodo i Sam kontynuują podróż mającą na celu zniszczenie piersścienia. Na drodze stoi im armia Saurona. Aragorn wpada na plan ataku na Czarną Bramę aby misja zniszczenia pierścienia mogła zakończyc powodzeniem. Tak się też dzieje. Pierścień zostaje zniszczony, Sauron unicestwiony a Śródziemie znów cieszy się pokojem.
Tagi: członek, drużyna, Gandalf, mglisty, narada, pierścień, pomoc, władca, zarazki
„Pieskie popołudnie” to bezapelacyjnie jedna z najlepszych pozycji w filmowym dorobku Ala Pacino. Film jest bardzo dobry – dowodem na to może być chociażby grad nagród, jaki na niego spadł. Znalazło się pośród nich sześć nominacji do Oscara, spośród których ta w kategorii najlepszego scenariusza zamieniła się w statuetkę. Jedną z nominacji otrzymał Pacino. Film powstał w połowie lat siedemdziesiątych minionego stulecia. Za jego rezyserię odpowiedzialny był Sidney Lumet, scenariusz napisał Frank Pierson. Partnerami Ala Pacino na planie byli między innymi John Cazale oraz Chris Sarandon. Przedstawiona tutaj opowieść oparta jest na wydarzeniach, które miały miejsce naprawdę. Akcja rozgrywa się na początku lat siedemdziesiątych w Nowym Jorku. Główny bohater Sonny ze swym kolegą napada na bank. Chce w ten sposób pozyskać pieniądze potrzebne jego partnerowi na poddanie się operacji zmieniającej płeć. „Serpico” był drugim bardzo ważnym – po nakręconym rok wcześniej „Ojcu chrzestnym” – filmem w karierze Ala Paciono. Przyniósł mu nominację do Oscara (dodatkowo obraz był nominowany do tej statuetki jeszcze za scenariusz). Jest to produkcja licząca dzisiaj trzydzieści sześć lat. Wyreżyserował ja Sidney Lumet, natomiast autorami scenariusza byli Norman Wexler oraz Waldo Salt. Obok Pacino wystąpili tu też F. Murray Abraham, Tony Roberts oraz Kenneth McMillan. Film został oparty na autentycznych wydarzeniach, jakie przytrafiły się pracującemu w nowojorskiej policji Francowi Serpico. W jego postać wcielił się właśnie Pacino. Jest on świeżo upieczonym absolwentem policyjnej szkoły, która ukończył ze znakomitymi wynikami. Na temat pracy w policji ma pewne wyobrażenia, które zostają brutalnie skonfrontowane z rzeczywistością. Serpico podejmuje się bardzo trudnej walki z korupcją w swoim środowisku. „Zapach kobiety” to znakomity film, który został uhonorowany rozlicznymi nagrodami i wyróżnieniami. Spośród najważniejszych z nich wymienić należy cztery nominacje do Oscara – jedna z nich zakończyła się przyznaniem statuetki. Powędrowała ona w ręce Ala Pacino za najlepszą męską rolę pierwszoplanową. Obraz został nakręcony dwanaście lat temu. Wyreżyserował go Martin Brest, scenariusz natomiast napisał Bo Goldman. Oprócz Pacino można na ekranie zobaczyć takich aktorów jak Chris O’Donnell, James Rebhorn, Gabrielle Anwar i innych. Pacino wcielił się tutaj w postać Franka Slade’a. jest on emerytowanym wojskowym, a przy okazji niewidomym, zgorzkniałym człowiekiem, który nie potrafi sam przed sobą przyznać się do swojego kalectwa. Rekompensuje to sobie poprzez bycie – mówiąc delikatnie – nieuprzejmym dla otoczenie i budowanie wokół siebie muru. Sposób jego myślenia zmienia się po jednym weekendzie.
Tom Berenger nazywa się naprawdę Thomas Michael Moore. Pochodzi z Chicago, tam przyszedł na świat sześćdziesiąt lat temu. Jest absolwentem University of Missouri. Na uczelni tej ukończył dwa wydziały, a mianowicie dziennikarski oraz dramatyczny. W czasie studiów udzielał się w teatrach – początkowo okazjonalnie, w końcu jednak postanowił zostać aktorem. Na dużym ekranie zadebiutował jako dwudziestosiedmiolatek w komedii zatytułowanej „Rush It”. Zdecydowanie najbardziej znana pozycją w jego filmografii jest „Pluton” wyreżyserowany przez Olivera Stone’a – za role w nim Berenger został uhonorowany Złotym Globem, ponadto otrzymał także nominację do Oscara. Spośród innych znanych produkcji z jego udziałem wymienić można między innymi takie tytuły jak „Osaczona”, „Zdradzeni” czy „Silver”. W życiu prywatnym jego żoną jest od jedenastu lat Patricia Alvaran – i jest to czwarte małżeństwo aktora. Warren Beatty naprawdę nazywa się Henry Warren Beaty. Pochodzi z Richmond, gdzie przyszedł na świat siedemdziesiąt dwa lata temu. Ma starszą siostrę – a jest nią bardzo znana aktorka Shirley MacLane. Bardzo chciał zostać aktorem, jednakże aby opłacić wymarzone studia, musiał imać się rozmaitych zajęć, pracował między innymi na budowie. Na dużym ekranie zadebiutował na początku lat sześćdziesiątych minionego wieku, i to nie u byle kogo, bo u Elii Kazana w obrazie zatytułowanym „Wspaniałości w trawie”. W swojej karierze zajmował się nie tylko aktorstwem, ale także reżyserowaniem oraz pisaniem scenariuszy – za wszystkie z tych dziedzin był wielokrotnie nominowany do Oscara. Statuetkę dla najlepszego reżysera dostał za „Czerownych”. W życiu prywatnym przez długie lata cieszył się opinią playboya, jego romanse trudno zliczyć. Ustatkował się dopiero po pięćdziesiątce i ożenił z Annette Bening.
Popularność filmowej sagi o ,,Obcym” jak również podobna do niej saga o ,,Predatorze” – obcej formie życia obdarzonej niezwykłą inteligencją i techniką sprawiły, że postanowiono ,,zmieścić” obie postaci w jednym filmie, w którym będą mogły się ze sobą zmierzyć. Akcja filmu toczy się na Ziemi, na wysepce koło Antarktydy, gdzie wielka korporacja Weyland wysyła rzesze pracowników do zbadania tajemniczych znaków w tutejszych świątyniach. Okazuje się, że w to samo miejsce podróżuje także grupa młodych Predatorów, którzy mają za zadanie w dowód swej dojrzałości zabić czających się tam Obcych i zdobyć trofea w postaci ich głów. Zadanie jednak okazuje się niezwykle trudne, więc aby pokonać Obcych Predatorzy sprzymierzają się z ludźmi. Heroiczna walka gatunków okraszona wieloma ofiarami wśród ludzi i Predatorów przynosi jednak skutek – Obcych wraz z królową udaje się zabić, jednak nikt nie wie o tym, że w ciele jednego z Predatorów zabranych przez towarzyszy na statek kryje się zarodek Obcego – z racji swego nosiciela jeszcze bardziej groźnego niż dotychczas Kapsuła Replay zostaje przechwycona przez statek wojskowy. Dowódcy nie wierzą w historie o Obcym do momentu, w którym okazuje się że na feralnym księżycu Acheront -siedzibie potworów znajduje się kolonia ludzi, z którą właśnie stracono kontakt. Replay wraz ze specjalnym oddziałem Marines rusza na ratunek. Na miejscu okazuje się, że wszyscy kolonizatorzy (poza jedną dziewczynką o imieniu Newt) nie żyją, a na planecie znajduje się siedlisko znanych Replay ,,Obcych”. Marines barykadują się w jednym kompleksie, jednak bestie dostają się do środka zabijając część żołnierzy. Pozostali przy życiu ruszają w kierunku lądowiska gdzie ostatnim dostępnym statkiem chcą uciec z tego miejsca. Po drodze giną kolejni marines, a Newt wpada wprost do gniazda Obcych. Zrozpaczona Replay rusza jej na ratunek, napotykając u celu na królową bestii. W ostatniej chwili Bishop – android załogi ratuje Replay i pozostałego przy życiu żołnierza Hicksa zabierając ich na pokład statku. Cała kolonia eksploduje, zabijając także potwory. Jednak na statku okazuje się, że wraz z Replay na pokład dostała się także królowa Obcych. Replay po heroicznej walce z użyciem ogromnej ładowarki wyrzuca potwora w przestrzeń kosmiczną. Saga o tym jakże specyficznym potworze stała się nie tylko wielkim hitem kinowym, ale i wyznacznikiem w dalszym sposobie tworzenia filmów science-fiction naznaczając nowe horyzonty w podejściu do tego gatunku. Wszak wystarczy przytoczyć fakt, że postać ,,Obcego” jest najbardziej rozpoznawalną i utożsamianą z samym filmem w historii kina! Wielka popularność kosmicznej bestii sprawiła, że kręcono kolejne części przeboju kina grozy, w którym Ellen Replay po raz kolejny stawiała czoła tajemniczym bestiom. Sukces pierwszych trzech części zmusił twórców filmu do próby podjęcia kontynuacji cyklu. Stąd miedzy innymi pojawiła się nieplanowana wcześniej czwarta część ,,Obcego” – jednak cieszyła się nieco mniejszą popularnością niż pozostałe. Szczytem ,,przekombinowania” było nakręcenie filmów z Obcym i Predatorem – nie mniej popularnym w świecie science fiction potworem. Niestety widać było, że twórcom zabrakło pomysłu na dalsze przeciągniecie losów obu bestii w jednym filmie, dlatego też mimo dużej promocji i zainteresowania widzów, nie odniosły już one większych sukcesów.