„Jestem na tak” to najnowsza produkcja z udziałem Jima Carreya. Na ekrany kin weszło pod koniec grudnia ubiegłego roku. jest to film wyreżyserowany przez Peyona Reeda, natomiast nad scenariuszem do niego pracowały cztery osoby. Carreyowi partnerowali na planie między innymi Zooey Deschanel, Bradley Cooper, John Michael Higgins oraz Danny Masterson. Grany przez Carreya bohater ma na imię Carl. Jego zycie trudno nazwać szczęśliwy, nie może wciąż dojść do siebie po rozwodzie, chociaż od rozstania z żoną minęło już kilka lat. Carl wyznaje zasadę, że najlepiej czuje się we własnym towarzystwie, wobec czego niczym ognia unika jakichkolwiek zobowiązań – nawet wobec przyjaciół. Nie chce się w cokolwiek angażować i słynie z tego, że na wszystko ma wymówkę i że zawsze jest na „nie”. Wszystko się zmienia, kiedy przypadkiem spotyka dawnego znajomego, który zabiera go na spotkanie z pewnym człowiekiem. „Maska” to komedia, która z Jima Carreya uczyniła prawdziwą gwiazdę. Film powstał piętnaście lat temu. Za jego reżyserię odpowiedzialny był Chuck Russell, scenariusz natomiast napisał Mike Werb. Oprócz Carreya w filmie wystąpili między innymi Peter Riegert, Peter Greene, Cameron Diaz oraz Amy Yasbeck. Grany przez aktora bohater to Stanley Ipkiss. Jest on szeregowym pracownikiem pewnego banku. W życiu nie wiedzie mu się najlepiej, ponieważ jest strasznie nieśmiały, niezaradny, uchodzi za klasycznego fajtłapę. Nie udaje mu się nawet wejść na imprezę, na którą ktoś inny go zaprosił, bo ochroniarze go wyrzucają. Nie bardzo wiedząc, co wówczas ze sobą począć, wybiera się na spacer nad morze. Tam dokonuje znaleziska, które – jak się potem okaże – zmieni jego życie o sto osiemdziesiąt stopni. Znaleziskiem jest zielona maska po nałożeniu której bohater staje się zupełnie odmienionym człowiekiem.
Tagi: człowiek, grudzień, Higgins, Jim, obowiązek, pewny, udział, Zooey
„Pieskie popołudnie” to bezapelacyjnie jedna z najlepszych pozycji w filmowym dorobku Ala Pacino. Film jest bardzo dobry – dowodem na to może być chociażby grad nagród, jaki na niego spadł. Znalazło się pośród nich sześć nominacji do Oscara, spośród których ta w kategorii najlepszego scenariusza zamieniła się w statuetkę. Jedną z nominacji otrzymał Pacino. Film powstał w połowie lat siedemdziesiątych minionego stulecia. Za jego rezyserię odpowiedzialny był Sidney Lumet, scenariusz napisał Frank Pierson. Partnerami Ala Pacino na planie byli między innymi John Cazale oraz Chris Sarandon. Przedstawiona tutaj opowieść oparta jest na wydarzeniach, które miały miejsce naprawdę. Akcja rozgrywa się na początku lat siedemdziesiątych w Nowym Jorku. Główny bohater Sonny ze swym kolegą napada na bank. Chce w ten sposób pozyskać pieniądze potrzebne jego partnerowi na poddanie się operacji zmieniającej płeć. „Serpico” był drugim bardzo ważnym – po nakręconym rok wcześniej „Ojcu chrzestnym” – filmem w karierze Ala Paciono. Przyniósł mu nominację do Oscara (dodatkowo obraz był nominowany do tej statuetki jeszcze za scenariusz). Jest to produkcja licząca dzisiaj trzydzieści sześć lat. Wyreżyserował ja Sidney Lumet, natomiast autorami scenariusza byli Norman Wexler oraz Waldo Salt. Obok Pacino wystąpili tu też F. Murray Abraham, Tony Roberts oraz Kenneth McMillan. Film został oparty na autentycznych wydarzeniach, jakie przytrafiły się pracującemu w nowojorskiej policji Francowi Serpico. W jego postać wcielił się właśnie Pacino. Jest on świeżo upieczonym absolwentem policyjnej szkoły, która ukończył ze znakomitymi wynikami. Na temat pracy w policji ma pewne wyobrażenia, które zostają brutalnie skonfrontowane z rzeczywistością. Serpico podejmuje się bardzo trudnej walki z korupcją w swoim środowisku. „Zapach kobiety” to znakomity film, który został uhonorowany rozlicznymi nagrodami i wyróżnieniami. Spośród najważniejszych z nich wymienić należy cztery nominacje do Oscara – jedna z nich zakończyła się przyznaniem statuetki. Powędrowała ona w ręce Ala Pacino za najlepszą męską rolę pierwszoplanową. Obraz został nakręcony dwanaście lat temu. Wyreżyserował go Martin Brest, scenariusz natomiast napisał Bo Goldman. Oprócz Pacino można na ekranie zobaczyć takich aktorów jak Chris O’Donnell, James Rebhorn, Gabrielle Anwar i innych. Pacino wcielił się tutaj w postać Franka Slade’a. jest on emerytowanym wojskowym, a przy okazji niewidomym, zgorzkniałym człowiekiem, który nie potrafi sam przed sobą przyznać się do swojego kalectwa. Rekompensuje to sobie poprzez bycie – mówiąc delikatnie – nieuprzejmym dla otoczenie i budowanie wokół siebie muru. Sposób jego myślenia zmienia się po jednym weekendzie.